दिवस असेच चालले होते. भीमाने मालतीच्या आयुष्यात एक नवी पहाट आणली होती. अशी पहाट ज्याची कमी मालतीला राहून राहून वाटत होती. ती एक बहार होती एक बहारदार पहाट. ती एका वेगळ्याच धुंदीत वावरत होती. मालती आणि भीमा यांचा प्रणय आता नित्याचाच झाला होता. ते दोघे मिळेल तिथे मिळेल तसा प्रणयसुख घेत होते.

कधी भीमाच्या खोलीत तो तिला चुलीसमोर भोगायचा तर कधी बंगल्यात किचेन मधेच भीमा तिला आडवी करायचा. कधी कधी तर किचेन कट्यावरच तो तिच्या टांगा खांद्यावर घेऊन तिला मदमस्त करून झवत असायचा. कधी त्यांचा प्रणय सायंकाळी बंगल्याच्या पाठीमागच्या परसबागेत फुलायचा. फुललेल्या फुलाबरोबरच मालतीचे प्रणय पण फुलून यायचा. परसबागेतील मऊ मखमली गवतावर मालती भीमा ला चढवून घ्यायची.